Pseudomonas aeruginosa – patogen środowiskowy

Gram-ujemne pałeczki Pseudomonas prezentują naturalną oporność na wiele zróżnicowanych antybiotyków: niektórych β-laktamów, tetracyklin, chloramfenikolu i trimetoprimu. Cecha ta wynika przede wszystkim ze stosunkowo niskiej przepuszczalności błony zewnętrznej, z ciągłej ekspresji licznych pomp efflux oraz obecności genów odpowiedzialnych za kodowanie enzymów inaktywujących te leki. Jeden z takich genów odpowiada za najistotniejszy pod względem klinicznym enzym – β-laktamazę klasy C, tak zwaną cefalosporynazę C (AmpC). Spektrum substratowe tego enzymu obejmuje penicyliny, większość cefalosporyn i monobaktamy. Jedynie cefalosporyny IV generacji i karbapenemy nie są rozkładane przez AmpC, stąd też zastosowanie ceftazydymu jako jednego z zalecanych antybiotyków w leczeniu infekcji wywołanej przez P. aeruginosa. Dzikie szczepy tego gatunku są w stanie produkować ten enzym w sposób kontrolowany, czyli jedynie w momencie wykrycia obecności szkodliwego związku w otoczeniu (fot. 4) [9].

Z reguły, aby antybiotyk mógł zaszkodzić komórce bakteryjnej, musi się przedostać [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas