Zastosowanie technik chromatograficznych do oznaczania aminokwasów w próbkach biologicznych

Chromatografia cieczowa, zapewniająca wysoką czułość i rozdzielczość, jest jedną z najczęściej stosowanych technik oznaczania aminokwasów w próbkach biologicznych. Najczęściej wykorzystuje się układy HPLC i UPLC, często sprzężone ze spektrometrią mas (MS) lub tandemową spektrometrią mas (MS/MS). W przypadku detektorów optycznych (UV-VIS, DAD, FLD) konieczna jest derywatyzacja, wynikająca z braku naturalnych chromoforów w strukturze aminokwasów.

Do najczęściej stosowanych odczynników należą: ortoftalaldehyd (OPA) i chloromrówczan 9-fluorenylometylu (FMOC-Cl), a także izotiocyjanian fenylu (PITC), naftaleno-2,3-dikarboksyaldehyd (NDA) i karbaminian 6-aminochinolinylo-N-hydroksysukcynoimidylu (AQC) [5, 10, 12, 16, 21]. Odpowiednie warunki pH, utrzymywane dzięki zastosowaniu buforów, są istotne dla uzyskania powtarzalnych wyników [33].

Chromatografia gazowa jest stosowana rzadziej, głównie w połączeniu ze spektrometrią mas (GC-MS, GC-MS/MS, GCxGC-MS). Ze względu na niską lotność aminokwasów wymaga wcześniejszej derywatyzacji, najczęściej poprzez reakcje sililowania lub estryfikacji, co zwiększa lotność i stabilność analitów [6]. Przykłady nowoczesnych procedur chromatograficznych stosowanych w analizie aminokwasów w różnych typach próbek biologicznych zestawiono w tab. 1.

[...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas