Mikroplastiki oraz kwasy fluoroorganiczne i TFA w żywności i jej opakowaniach

Są one na różnych etapach, ale co najważniejsze, we wrześniu 2025 r. opublikowano część drugą normy ISO 16095, czyli normę dotyczącą analizy mikroplastików w wodach czystych [22]. Zgodnie z nią do identyfikacji cząstek w zakresie wielkości od 1 μm do 5000 μm wykorzystuje się metody spektroskopii wibracyjnej, w tym mikroskopii FTIR i Ramana. W dokumencie tym ustalono podstawowe zasady badania mikroplastików w wodzie pitnej i wodzie o niskiej zawartości naturalnych zawiesin stałych. Metoda pozwala na określenie wielkości mikroplastików w zakresie od 1 µm do 5 000 µm, policzenie ich oraz sklasyfikowanie według zakresu wielkości, a także określenie składu chemicznego mikroplastików. Są to substancje najczęściej wykorzystywane w przemyśle i tym samym występujące w środowisku: polietylen (PE), polipropylen (PP), politereftalan etylenu (PET), poliwęglan (PC), polistyren (PS), politetrafluoroetylen (PTFE), polichlorek winylu (PVC), poliamid (PA), polimetakrylan metylu (PMMA) i poliuretan (PU). Metoda ta jest przeznaczona do automatycznego oznaczania i charakteryzowania dużej liczby cząstek w próbce. Pozwala również na identyfikację innych cząstek, które wykraczają poza zakres II części normy ISO 16095, na przykład minerałów, białek, celulozy i [...]

Ten materiał jest tylko dla użytkowników
którzy mają wykupiony dostęp.

Wybierz pakiet dostępu dla siebie
i ciesz się merytoryczną wiedzą!

Wykup dostęp

Masz aktywny dostęp?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas