Chromatografia oddziaływań hydrofilowych sprzężona z technikami spektrometrycznymi w oznaczaniu związków fenolowych

Żel krzemionkowy, który nie został poddany modyfikacjom chemicznym, charakteryzuje się lepszą trwałością w porównaniu do innych faz stacjonarnych stosowanych w HILIC. Faza ta nie ulega degradacji w czasie ani rozpuszczeniu w warunkach silnie alkalicznych oraz cechuje się odwracalną adsorpcją zanieczyszczeń [1, 8]. Żel krzemionkowy występuje w trzech odmianach, w zależności od metody jego przygotowania. Żel typu A jest stosunkowo rzadko wykorzystywany, a otrzymywany jest w wyniku wytrącania z roztworów krzemianów. Zanieczyszczenia żelu A metalami aktywującymi powierzchniowe grupy silanolowe powodują tworzenie kompleksów z niektórymi związkami chelatującymi, co przyczynia się do silnej retencji analitów [1]. Żel krzemionkowy typu B powstaje w wyniku agregacji zolów krzemionkowych w powietrzu i zawiera mniej zanieczyszczeń niż typ A. Dodatkowo jest bardziej trwały w środowisku o pośrednich i wyższych wartościach pH (do pH ok. 9), dzięki czemu może być wykorzystywany do analizy związków zasadowych. Natomiast żel krzemionkowy typu C umożliwia retencję niektórych związków niepolarnych, ze względu na występowanie głównie grup silanowych (Si-H) zamiast grup silanolowych (Si-OH). Powoduje to zmniejszenie polarności fazy stacjonarnej i umożliwia rozdzielanie substancji o charakterze kwasowym [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas